سالها زیسته ام بی آنکه دقیقه ای از آن لذت ببرم

قرنها زندگی کرده ام بی انکه معنی حقیقی عشق و دوستی رابیابم .

همیشه کاویدم تا بتوانم کسی را دوست خود بدانم ولی هرچه گشتم کمتر یافتم

گاهی کسی سر راهم قرار گرفت چند صباحی با من بود ولی . . . .

افسوس . . . . . . . . . نمی دانم ؟؟!!

تا اینکه . . . .

شاید تقدیر و سرنوشت از من گریزان بودند

که تو را بر سر راهم قرار دادند

در وداع چشمانت انجا که خنده هایت رنگ می گیرند

نوری است که قلب مرا روشن می کند و من به ان نور زنده ام .

ای نازنینم :

نه شاعرم که در مدح تو چکا مه ای سرایم

و نه نویسنده ای چیره دستم که تو را به کلمات بسپارم

من با نداشته هایم به سراغ توامده ام تا بگوییم .....

دوستت دارم